គតិបណ្ឌិតបុរាណ នៅតែបន្លឺឡើងរហូតមកដល់សព្វថ្ងៃនេះ៖ “ជីវិតដែលមិនបានពិនិត្យពិច័យគឺមិនសមនឹងរស់នៅទេ” (សូក្រាត) “គ្រប់គ្រងបំណងប្រាថ្នារបស់អ្នក” (អេពីកតេទូស) និង “ធម្មជាតិមិនប្រញាប់ប្រញាល់ទេ ប៉ុន្តែអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងត្រូវបានសម្រេច” (ឡៅស៊ី) គឺជាការរំលឹកដ៏អស់កល្បជានិច្ចដើម្បីរស់នៅដោយមានគោលបំណង ការអត់ធ្មត់ និងភាពសុខដុមរមនា។ ជីវិតនឹងប្រសើរឡើង មិនមែនដោយសារយើងគ្រប់គ្រងពិភពលោកបានឡើយ ប៉ុន្តែគឺដោយសារយើង “ចេះគ្រប់គ្រងចិត្តខ្លួនឯង” ត្រូវរស់នៅជាមួយបច្ចុប្បន្ន ហើយប្រើប្រាស់រាល់ឧបសគ្គឱ្យក្លាយទៅជាមេរៀនដ៏មានតម្លៃ។ ខាងក្រោមនេះ ជាគតិបណ្ឌិតបុរាណដែលនៅតែអាចផ្លាស់ប្តូរជីវិតមនុស្សសម័យនេះបាន៖
១. សុខភាព គឺជាទ្រព្យសម្បត្តិដ៏លើសលប់
គ្មានជោគជ័យណាមានតម្លៃ បើត្រូវដោះដូរមកវិញដោយរាងកាយដែលទ្រុឌទ្រោមនោះទេ។ ការថែរក្សាទាំងសុខភាពកាយ និងសុខភាពចិត្ត គឺជាការវិនិយោគដែលផ្តល់ផលចំណេញខ្ពស់បំផុតក្នុងជីវិត។
២. ភាពស្មោះត្រង់ គឺជាឫសគល់នៃកិត្តិយស
កិត្តិយសមិនមែនបានមកពីបុណ្យស័ក្តិខ្ពង់ខ្ពស់នោះទេ ប៉ុន្តែបានមកពីការធ្វើអ្វីដែលត្រឹមត្រូវ ទោះបីជាគ្មានអ្នកណាម្នាក់មើលឃើញក៏ដោយ។ សេចក្តីថ្លៃថ្នូរពិតប្រាកដ គឺស្ថិតនៅក្នុងមនសិការរបស់ខ្លួនឯង។
អត្ថបទទាក់ទង៖ កម្រិតបញ្ញារបស់មនុស្ស ៤ ប្រភេទ ដោយប្រៀបធៀបទៅនឹងស្ថានភាពនៃផ្កាឈូកក្នុងស្រះ
៣. ពាក្យសម្តីដែលល្អ គឺជាឱសថដ៏វិសេស
សម្តីតែមួយម៉ាត់អាចជួយសង្គ្រោះជីវិតមនុស្ស ឬអាចបំផ្លាញទឹកចិត្តមនុស្សបាន។ ចូរប្រើវាចាដើម្បីលើកទឹកចិត្ត បង្កើតក្តីសង្ឃឹម និងចែករំលែកសេចក្តីស្រឡាញ់ជាជាងការតិះដៀល។
៤. ភាពអត់ធ្មត់ គឺជាផ្លូវឆ្ពោះទៅកាន់សមិទ្ធផលធំធេង
អ្វីៗដែលអស្ចារ្យមិនអាចកសាងឡើងត្រឹមមួយយប់នោះទេ។ ការតស៊ូដោយក្តីអត់ធ្មត់ និងមិនបោះបង់គោលដៅ នឹងនាំយើងទៅដល់គោលដៅដែលយើងប្រាថ្នាទោះបីជាផ្លូវនោះវែងឆ្ងាយយ៉ាងណាក៏ដោយ។
៥. អ្នកមានបញ្ញារៀនសូត្រពីគ្រប់គ្នា
មនុស្សឆ្លាត មិនខ្មាសអៀនក្នុងការទទួលស្គាល់ថា “មិនទាន់ដឹង” ឡើយ។ កំហុស មិនមែនជាសត្រូវទេ តែជាគ្រូបង្រៀនដែលស្មោះត្រង់បំផុត។
៦. ឈ្នះចិត្តខ្លួនឯង គឺជាជ័យជម្នះដ៏អស្ចារ្យបំផុត
សត្រូវពិតប្រាកដ មិនមែនអ្នកដទៃឡើយ ប៉ុន្តែគឺជាក្តីភ័យខ្លាច កំហឹង និងភាពខ្ជិលច្រអូសដែលមាននៅក្នុងចិត្តយើង។ យើងមិនអាចគ្រប់គ្រងពិភពលោកបានទេ ប៉ុន្តែយើងអាចគ្រប់គ្រង “ចិត្ត និងអាកប្បកិរិយា” របស់យើងបានជានិច្ច។
៧. ក្តីសុខកើតចេញពីភាពស្កប់ស្កល់ មិនមែនការមានគ្រប់យ៉ាងនោះទេ
ត្រូវស្គាល់ពាក្យថាគ្រាន់ ស្គាល់ការឈប់សម្រាក និងយល់ពីភាពមិនទៀងនៃអ្វីៗទាំងអស់។ ការលះបង់ ឬការលែងចងអាឃាត មិនមែនជាការចាញ់នោះទេ តែវាគឺជាការយល់ដឹងពីជីវិត។
៨. ការអភ័យទោស គឺជាការដោះលែងខ្លួនឯងឱ្យមានសេរីភាព
វាមិនមែនជាការបំភ្លេចកំហុសដែលគេបានធ្វើដាក់យើងនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាការរំលត់ភ្លើងគំនុំ ដើម្បីកុំឱ្យចិត្តយើងត្រូវដុតកម្ដៅដោយរឿងរ៉ាវក្នុងអតីតកាល។
៩. បច្ចុប្បន្នកាល គឺជាកន្លែងតែមួយគត់ដែលមានក្តីសុខពិតប្រាកដ
អតីតកាលកែប្រែមិនបាន អនាគតក៏មិនទាន់មកដល់។ អ្វីដែលយើងអាចធ្វើបានគឺ “ធ្វើថ្ងៃនេះឱ្យល្អបំផុត”។ បំពេញភារកិច្ចដោយបេះដូង ហើយកុំផ្ញើតម្លៃជីវិតរបស់ខ្លួនទៅលើតែពាក្យសរសើររបស់គេឡើយ។
១០. ជីវិតគឺជាថ្នាក់រៀន មិនមែនជាទីលានកាត់សេចក្តីឡើយ
រាល់ស្នាមរបួស និងដំណក់ទឹកភ្នែក សុទ្ធតែជាមេរៀន។ មនុស្សដែលជោគជ័យ មិនមែនជាមនុស្សដែលមិនធ្លាប់ដួលនោះទេ ប៉ុន្តែគឺជាមនុស្សដែលចេះក្រោកឈរឡើងវិញរាល់ពេលដែលដួល។
១១. ស្តាប់ឱ្យច្រើនជាងនិយាយ (បញ្ញាកើតចេញពីការសង្កេត)
យើងមានត្រចៀកពីរ និងមាត់មួយ គឺដើម្បីឱ្យយើងស្តាប់ឱ្យបានច្រើន និងត្រិះរិះឱ្យបានគ្រប់ជ្រុងជ្រោយមុននឹងបញ្ចេញវាចា។ មនុស្សដែលចេះស្តាប់ គឺជាមនុស្សដែលប្រមូលបានបញ្ញាពីជុំវិញខ្លួន។
ដំបូន្មានបុរាណ ប្រៀបដូចជាពន្លឺប្រទីបដែលបំភ្លឺផ្លូវឱ្យយើងដើរដោយសេចក្តីស្ងប់ និងបញ្ញា ទោះបីជាពេលវេលាកន្លងផុតទៅរាប់ពាន់ឆ្នាំក៏ដោយ សច្ចភាពនៃជីវិតនៅតែមិនផ្លាស់ប្តូរ ការរៀនសូត្រពីបទពិសោធន៍របស់អ្នកមុន មិនត្រឹមតែជួយឱ្យយើងជៀសផុតពីកំហុសដដែលៗប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងជួយឱ្យយើងរកឃើញអត្ថន័យពិតនៃសុភមង្គល និងភាពជោគជ័យដែលស្ថិតស្ថេរ។
សៀវភៅ ជំនាញបង្វឹកសម្រាប់អ្នកដឹកនាំនៅកន្លែងធ្វើការ
About the Author
