រឿងខ្លី៖ សត្វទន្សាយ និងមេខ្លា

នៅក្នុងសៀវភៅ​គតិ​លោក​ភាគ​ទី​៥​ បានលើកឡើងអំពីរឿងសត្វទន្សាយ និងមេខ្លា ដែលតំណាលថា៖

មាន​សត្វ​ទន្សាយ​មួយក្បាល​ ​ដើរទៅ​បាន​ជួបនឹង​កូន​ខ្លាធំ​ពីរ​ ​នៅ​ខាង​គុម្ព​ឈើ​ ​ទើប​សួរ​ទៅ​ថា​ “​វ៉ឺយ​កូន​ខ្លា​ ​ថ្ងៃនេះ​ម៉ែ​ឯង​ទៅ​ឯណា​ហើយ​”។”​ ​កូន​ខ្លា​ទាំង​ពី​​​រក៏​ប្រាប់​ថា​ “​ម៉ែ​យើង​ពុំ​នៅ​ទេ​ ​គាត់​ចេញទៅ​រកស៊ី​ពីព្រឹកមិញ​ហើយ​។”​ ​ឯ​ទន្សាយ​ក៏​និយាយទៅ​ថា​ “”អញ​មកនេះ​ ​បើ​ម៉ែ​ឯង​នៅ​ ​អញ​នឹង​ល្បង​ប៉ោល​ថ្មី​អញ​មើល​ម្ដង​។” ​ថា​ហើយ​ទន្សាយ​ ​ក៏​ដើរចេញ​ទៅដល់​ព្រៃស៊ុមទ្រុម​ ​មាន​វល្លិ​ត្អើក​រឹត​រុំ​ស្បាត​ជិត​ ​ក៏​ចូល​ទៅ​ពួន​សម្ងំ​ដេក​លើ​ស្ដុក​វល្លិ​ត្អើក​នោះ​ឯង​។​ ​ថ្លែង​ឯ​មេ​ខ្លា​ ​ដល់​ពេលល្ងាច​ស្រទន់​ ​ក៏​ត្រឡប់មក​កាន់​សំបុក​កូន​នៃ​ខ្លួន​ ​ដល់ហើយ​កូន​ទាំងពីរ​ប្រាប់​ថា​ “ម៉ែ​អើយ​ ​ថ្ងៃមិញ​នេះ​ ​អា​ទន្សាយ​វា​មក​ពោល​ពាក្យ​អា​សុរោះ​ចាក់ដោត​ដល់​ម៉ែ​ឯង​ ​វា​ថាបើ​ម៉ែ​ឯង​នៅ​នេះ​ ​វា​នឹង​ល្បង​ប៉ោល​ថ្មី​វា​មើល​ម្ដង​។”​

​មេ​ខ្លា​ឮ​ដូច្នោះ​ ​ក៏​កើតទោសោ​ក្រោធ​ត​ទន្សាយ​ ​ជេរ​ថា​ខ្មោច​អា​សត្វ​ទន្សាយ​អប្រិយ​ ​គួរ​អ្វី​មក​ស្ដី​ពាក្យចំអាស​ឱ្យ​អញ​យ៉ាងនេះ​ ​បើ​ដូច្នោះ​នឹង​អត់​ឱ្យ​វា​ឯណា​ក៏បាន​ ​គួរ​ទៅតាម​ប្រហារ​វា​ឱ្យ​បង់ជីវិត​។​ ​គិត​ហើយ​មេ​ខ្លា​លា​កូន​ទាំងពីរ​ចេញ​ចាកទី​ ​ចរលីលា​ទៅតាម​ទន្សាយ​ ​លុះ​ទៅដល់​ព្រៃស៊ុមទ្រុម​ ​លប​គន់មើល​បានឃើញ​ទន្សាយ​ដេក​នៅ​នោះ​ ​មេ​ខ្លា​ក៏​ស្ទុះ​ទៅ​ដោយ​កម្លាំង​ទោសោ​ ​ដើម្បីនឹង​ចាប់​ទន្សាយ​ហែក​ប្រហារ​ដោយ​ក្រចកជើង​។​ ​ឯ​ទន្សាយ​ ​ក៏​លោត​គេច​ទៅ​ខាងក្រោម​វល្លិ​ត្អើក​ ​ផុត​ក្រញាំ​ជើង​ខ្លា​ៗ​លោត​ទៅលើ​ស៊ុមទ្រុម​ ​ធ្លាក់ខ្លួន​ចុះ​ស៊ុមទ្រុម​ ​វល្លិ​វើក​វល្លិ​ត្អើក​ក៏​រឹត​ជុំ​ខ្លួន​នៃ​មេ​ខ្លា​ជាប់​ជើង​ទាំង​មុខ​ទាំង​ក្រោយ​ ​ខំ​បម្រះ​ឡើង​ដោយ​កម្លាំង​។​

​ឯ​ទន្សាយ​ឃើញ​មេ​ខ្លា​ជាប់​រាម​ដូច្នោះ​ ​ក៏​ស្ទុះឡើង​ពី​ខាង​គូថ​នៃ​មេ​ខ្លា​ ​ធ្វើ​អា​កា​រៈ ​ការ​លោកិយ​ហើយ​ស្រដី​ថា​ “​ហ៊ឹះ​ៗ​ ​ឯង​ថា​ចង់​ល្បង​ប៉ោល​ថ្មី​លេង​ៗ​ ​ឥឡូវ​គេ​ឱ្យ​ឯង​ល្បង​ប៉ោល​ថ្មី​ទាល់តែ​បាន​។”​ ​ទន្សាយ​ធ្វើ​អាការ​ផ្ចាល​មេ​ខ្លា​នោះ​ស្រេចហើយ​ ​ក៏​ស្ទុះ​ចុះ​រត់​ទៅកាន់​ទី​ដទៃ​ហោង​។​

​ឯ​មេ​ខ្លា​កាល​ទន្សាយ​រត់​ផុត​ទៅ​ហើយ​ ​ក៏​ខំ​រើខ្លួន​អំពី​រាម​ស៊ុមទ្រុម​នោះ​បានហើយ​ក៏​ចេញ​មក​ ​មាន​សេចក្ដី​ខឹង​នឹង​ទន្សាយ​នោះ​មហិមា​នឹង​ទៅតាម​ចាប់​វា​។​ ​ពេល​ស្រទន់​ទៀប​ល្ងាច​ហើយ​ ​មេ​ខ្លា​ក៏​វិលត្រឡប់​ទៅកាន់​សម្បុក​កូន​ខ្លួន​វិញ​ ​ដល់ហើយ​កូន​ទាំង​ពី​​​រក៏សួរ​ថា​ “ម៉េចទៅ​ម៉ែ​ ​អា​ទន្សាយ​នោះ​ ​ម៉ែ​បាន​ពិ​ឃាត​វា​ហើយ​ឬ​​។”​ ​មេ​ខ្លា​ប្រាប់​ថា​ “ពិ​ឃាត​វា​ឯណា​បាន​ ​ម៉ែ​ទៅ​នេះ​ប៉ិន​គេ​យក​កេរ្ដិ៍ខ្មាស​ទៅ​ឱ្យ​វា​ជា​ម្ដង​។​ ​ណ្ហើយ​ចុះ​ ​ថ្ងៃនេះ​ឯង​ធ្វើការ​បរាជ័យ​ចាញ់​វា​ ​ចាំ​ថ្ងៃក្រោយ​ៗ​ទៀត​សឹម​កែខ្លួន​ឱ្យ​បាន​។”​ ​ថា​ហើយ​មេ​ខ្លា​ក៏​ចូល​ទៅដេក​បំបៅកូន​ក្នុង​រូង​នោះ​ហោង​។​

​រឿង​នេះ​ ​បាន​គតិ​ដូច​បុគ្គល​ខឹង​ហួស​ជ្រួស​ស្នៀត​ដល់​នូវ​ក្ដី​បរាមុខ​ខ្លួនឯង​វិញ​។​ ​មែនហើយ​បុគ្គល​ណា​ខឹង​ហួស​ខឹង​ខ្លាំង​ភ្លាំង​សតិបញ្ញា​ហើយ​ ​នឹងបាន​ក្ដី​ក្ដៅក្រហាយ​លើស​មុន​ៗ​នោះ​ទៀត​ ​ទាស់​ស្នៀត​ដួល​ខ្លួនឯង​វិញ​ ​ដូច​មេ​ខ្លា​នេះឯង​។​

​មួយទៀត​ ​ក្ដី​ក្រោធ​នេះ​ជា​ភ្លើង​មែន​ ​បើ​ឆេះ​ទៅ​ក្នុង​ទីណា​ហើយ​ ​ទីនោះ​សឹង​វិនាស​ជា​ប្រាកដ​ ​បុគ្គល​ណា​កាន់​ក្ដី​ក្រោធ​ខ្លាំង​តាំងចិត្ត​គិត​ដុត​អ្នកដទៃ​ ​មិន​ឆេះ​ទៅ​អ្នកដទៃ​ឯណា​ទេ​ ​ចំពោះ​ឆេះ​នៅ​ក្នុង​រូប​បុគ្គល​ដែល​ដុត​នោះ​ឯង​ ​ភ្លើង​ទោសៈ​នេះ​ ​ដូច​មេឃ្មុំ​ទាំងឡាយ​ ​តែ​ខឹង​ខំប្រឹង​ទិច​គេ​ ​ឯ​ទ្រនិចឃ្មុំ​នោះ​តែង​សណ្ដក​ចាក​គូថ​ ​មិន​សណ្ដក​តែ​ទ្រនិច​នោះ​ទេ​ ​សណ្ដក​ជាប់​ដល់​ពោះវៀន​ផង​ ​លោក​ថា​ឃ្មុំ​ណា​ទិច​គេ​ ​ឃ្មុំ​នោះ​អស់​ទ្រនិច​ហើយ​ ​នឹង​តាំងនៅ​ជា​មេឃ្មុំ​វិញ​ពុំបាន​ ​សឹង​ធ្លាក់​ទៅជា​មេ​របោម​ ​អ្នកប្រាជ្ញ​ខ្លះ​ថា​ឃ្មុំ​នោះ​ស្លាប់​ខ្លួនឯង​។


អត្ថបទទាក់ទង

រឿងខ្លី៖ ខ្លា និង លា ឈ្លោះគ្នារឿងស្មៅ

Leave a Reply

Your email address will not be published.