ជំងឺធ្លាក់ទឹកចិត្ត គឺជាការធ្លាក់ចុះនៃអារម្មណ៍ដែលនាំឱ្យមានការក្រៀមក្រំ បាត់បង់ភាពសប្បាយរីករាយ និងបាត់បង់ការចាប់អារម្មណ៍លើវត្ថុផ្សេងៗជុំវិញខ្លួន។ មូលហេតុដែលបណ្តាលឱ្យកើតមានជំងឺធ្លាក់ទឹកចិត្ត គឺបណ្តាលមកពីបាត់បង់អ្វីមួយ ដូចជាការបាត់បង់មនុស្សជាទីស្រលាញ់ ប្រាក់កាស ការបាត់បង់ទ្រព្យសម្បត្តិ ផ្ទះសំបែង ឬក៏ការងារ ទារុណកម្ម មានការរំលោភបំពាន ការរងភាពអាម៉ាស់ ជាដើម។ ជំងឺនេះ គឺជាជំងឺផ្លូវចិត្តធ្ងន់ធ្ងរមួយដែលបណ្តាលឱ្យមានទុក្ខព្រួយយូរ និងបាត់បង់ចំណាប់អារម្មណ៍លើសកម្មភាពប្រចាំថ្ងៃ។ ស្ថានភាពនេះ ប៉ះពាល់ដល់អារម្មណ៍ គំនិត និងអាកប្បកិរិយា ដែលធ្វើឱ្យជីវិតមានការលំបាកសម្រាប់អ្នកដែលទទួលរង និងអាចនាំឱ្យមានគំនិតចង់ធ្វើអត្តឃាតប្រសិនបើមិនបានព្យាបាល។
ប៉ុន្តែហេតុអ្វីបានជាមនុស្សដែលមានជំងឺធ្លាក់ទឹកចិត្តជាច្រើននៅតែញញឹម និយាយ ទៅធ្វើការ និងមើលទៅដូចធម្មតាទាំងស្រុង?
១. ការប្រែប្រួលនៃអារម្មណ៍
ជំងឺធ្លាក់ទឹកចិត្ត មិនមែនជាស្ថានភាពជាប់លាប់ និងស្ថិតស្ថេរនោះទេ។ មនុស្សជាច្រើន ជួបប្រទះនឹងភាពរីករាយ និងទុក្ខព្រួយពេញមួយថ្ងៃ។
- ពេលព្រឹក៖ មានអារម្មណ៍អស់កម្លាំងខ្លាំង មិនចង់ចេញពីគ្រែ។
- ពេលរសៀល៖ ព្យាយាម “ផ្តោតថាមពល” ដើម្បីទៅធ្វើការ ចួបមិត្តភក្តិ ឬសូម្បីតែសើច។
- ពេលល្ងាច៖ ចួបប្រទះនឹងការឈឺចាប់ផ្លូវចិត្តកាន់តែខ្លាំង។
២. ជំងឺធ្លាក់ទឹកចិត្តមិនមែនគ្រាន់តែជាទុក្ខព្រួយនោះទេ
ជំងឺធ្លាក់ទឹកចិត្ត មិនតែងតែបង្ហាញថាជាការត្អូញត្អែរ ឬយំនោះទេ។ វាមានរោគសញ្ញាស្រទន់ៗ ដូចជា៖
- បាត់បង់ចំណាប់អារម្មណ៍លើអ្វីៗគ្រប់យ៉ាង
- អស់កម្លាំងផ្លូវចិត្ត
- ពិបាកផ្តោតអារម្មណ៍ គិតយឺត
- អារម្មណ៍គ្មានតម្លៃ បន្ទោសខ្លួនឯង។
៣. ដោយសារតែពួកគេខ្លាចក្លាយជាបន្ទុក
មនុស្សដែលមានជំងឺធ្លាក់ទឹកចិត្ត ច្រើនតែមានការភ័យខ្លាចថា “ប្រសិនបើខ្ញុំក្លាយជាទន់ខ្សោយ មនុស្សគ្រប់គ្នានឹងចាកចេញ”។ ពួកគេមិនចង់ឱ្យនរណាម្នាក់ព្រួយបារម្ភ ពួកគេមិនចង់ឱ្យគេអាណិតទេ ដូច្នេះពួកគេជ្រើសរើសនៅស្ងៀម។
អត្ថបទទាក់ទង៖ មធ្យោបាយ ១០ យ៉ាង ដើម្បីបញ្ឈប់លេសពន្យារពេល
៤. សម្ពាធសង្គម និងការរំពឹងទុកមិនដូចបំណង
ពួកគេមានអារម្មណ៍ថាត្រូវបង្ខំឱ្យមើលទៅល្អ ខ្លាចត្រូវបានវិនិច្ឆ័យថាគ្មានសមត្ថភាព ខ្លាចបាត់បង់ឱកាស និងខ្លាចត្រូវបានគេយល់ច្រឡំ។ ហើយបន្តិចម្តងៗ ពួកគេរៀនរស់នៅជីវិតពីរ៖
- ជីវិត “ដែលមើលឃើញ” ភ្លឺស្វាង និងជោគជ័យ និង
- ជីវិត “ពិតប្រាកដ” ហត់នឿយ ទទេ និងឯកោ។
ហើយប្រសិនបើអ្នកជាមនុស្សនោះ… សូមកុំលាក់បាំងវាទៀត។ គ្មាននរណាម្នាក់អាចរឹងមាំជារៀងរហូតទេ។ អ្នកត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យទន់ខ្សោយ អនុញ្ញាតឱ្យអស់កម្លាំង អនុញ្ញាតឱ្យត្រូវការជំនួយ។
អ្នកមិនចាំបាច់ញញឹមទេ ប្រសិនបើអ្នកមិនចង់។ អ្នកមិនចាំបាច់ធ្វើពុតជាមិនអីទេ ដើម្បីផ្គាប់ចិត្តនរណាម្នាក់។ គ្រាន់តែស្មោះត្រង់នឹងខ្លួនឯង នោះជាការចាប់ផ្តើមនៃការព្យាបាល។ ហើយសូមទៅចួបគ្រូពេទ្យជាបន្ទាន់ ប្រសិនបើអ្នកមានសញ្ញាទាំងប្រាំបួនខាងក្រោម៖
- មានអារម្មណ៍ធ្លាក់ទឹកចិត្តញឹកញាប់ ស្ទើរតែរាល់ថ្ងៃ។
- ថយចុះចំណាប់អារម្មណ៍ ឬការរីករាយក្នុងសកម្មភាព ឬចំណង់ចំណូលចិត្តទាំងអស់។
- បាត់ចំណង់អាហារ ស្រកទម្ងន់ ឬកើនឡើងចំណង់អាហារ ឡើងទម្ងន់។
- គេងមិនលក់ញឹកញាប់។
- ញ័រ ឬប្រតិកម្មយឺត និយាយយឺត។
- អស់កម្លាំងញឹកញាប់ និងខ្វះថាមពល។
- មានអារម្មណ៍អស់សង្ឃឹម មានកំហុសខ្លាំងពេក និងការគោរពខ្លួនឯងទាប។
- ថយចុះការផ្តោតអារម្មណ៍ ស្ទាក់ស្ទើរ និងពិបាកក្នុងការសម្រេចចិត្ត។
- ជារឿយៗមានគំនិតអំពីការស្លាប់ ជាញឹកញាប់មានចេតនាធ្វើអត្តឃាត។
ពេលខ្លះ អ្នកដែលញញឹមបំផុត គឺជាអ្នកដែលព្យាយាមខ្លាំងបំផុតមិនឱ្យយំ។ ប៉ុន្តែអ្នកត្រូវយំ ប្រសិនបើអ្នកលែងចង់ទប់ចិត្ត។ ចូរធ្វើជាខ្លួនឯង មានភាពងាយរងគ្រោះ ស្រឡាញ់ខ្លួនឯង។ អ្នកបានធ្វើបានល្អរួចហើយ អ្នកមិនចាំបាច់ធ្វើបានល្អរហូតដល់អស់កម្លាំងនោះទេ។
សៀវភៅ ជំនាញបង្វឹកសម្រាប់អ្នកដឹកនាំនៅកន្លែងធ្វើការ
About the Author
